اختلال طیف اوتیسم یک اختلال عصب‌رشدی است که بر ارتباط اجتماعی، تعامل با دیگران و الگوهای رفتاری تأثیر می‌گذارد. افراد دارای اوتیسم از نظر توانایی‌ها، ویژگی‌ها و میزان نیاز به حمایت با یکدیگر تفاوت دارند. اوتیسم سطح یک به افرادی اشاره دارد که برای کنار آمدن با برخی چالش‌های ارتباطی و رفتاری به حمایت نیاز دارند. بااین‌حال، این سطح لزوماً به معنای خفیف بودن همه نشانه‌ها نیست. در ادامه، ویژگی‌ها، روش‌های تشخیص و راهکارهای حمایتی مرتبط با اوتیسم سطح یک در کودکان را بررسی می‌کنیم.
علائم اوتیسم خفیف در کودکان چه هستند؟
نشانه‌های اوتیسم سطح یک در کودکان می‌توانند در موقعیت‌های مختلف دیده شوند. برخی از این کودکان در درک نشانه‌های اجتماعی، شروع یا ادامه مکالمه و سازگاری با تغییرات مشکل دارند. ممکن است رفتارهای تکراری، علایق محدود یا حساسیت‌های حسی نیز داشته باشند. بااین‌حال، هیچ‌یک از این نشانه‌ها به‌تنهایی برای تشخیص اوتیسم کافی نیست و ویژگی‌های هر کودک باید در کنار سایر نشانه‌های رشدی بررسی شوند.
برخی از علائم بیماری اوتیسم به صورت زیر است :
- کودک بیشتر ترجیح می دهد تنها باشد
- در مقابل تغییر مقاوم هستند
- کلمات و یا جملات را تکرار می کنند
- توانایی انجام بازی های تخیلی را ندارند
- قادر نیستند با دیگران ارتباط برقرار کنند
- به روش آموزش معمول پاسخ نمی دهند
- دوست ندارن در آغوش گرفته شوند
- ضمایر را به صورت نا به جا استفاده می کنند و شناختی از من ندارند
- خنده و گریه بی دلیل دارند و یا بی دلیل مضطرب می شوند
- نمی توانند خود را به جای دیگران بگذارند و احساسات دیگران را درک کنند
- چرخیدن و تاب خوردن را خیلی دوست دارند
- احساس درد کمتر یا بیشتر از حد دارند
- پرتحرک یا کم تحرک هستند
- اغلب توانایی هوشی پایینی دارند و گاهی در موضوع خاص دارای نبوغ هستند
- اختلال در تکلم دارند ،در بیان نیاز مشکل دارند و از حرکات به جای کلمه استفاده می کنند
نحوه تشخیص اوتیسم خفیف چگونه است ؟
تشخیص اوتیسم سطح یک به ارزیابی دقیق سابقه رشد، ارتباطات اجتماعی و الگوهای رفتاری کودک نیاز دارد. والدین، مربیان مهد، اعضای خانواده و متخصص اطفال همگی می توانند در فرایند تشخیص دخیل باشند. اگر شما یا پزشک متخصص کودکتان مشکوک به اوتیسم فرزندتان هستید می توانید غربالگری رشدی را آغاز کنید. در طول غربالگری از شما سوالاتی در مورد ارتباطات و رفتار فرزندتان پرسیده می شود.
برخی نشانه‌ها ممکن است با ویژگی‌های اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی یا سایر شرایط رشدی مشابه باشند. بنابراین، تشخیص باید توسط متخصص آشنا با اختلالات عصب‌رشدی انجام شود. مراجعه به بهترین مراکز درمان اوتیسم در تهران می‌تواند به خانواده‌ها در دسترسی به ارزیابی تخصصی و انتخاب خدمات متناسب با نیازهای کودک کمک کند.
درمان اوتیسم خفیف
برای اوتیسم درمان قطعی وجود ندارد، اما مداخلات متناسب با نیازهای کودک می‌توانند به تقویت مهارت‌های ارتباطی، اجتماعی و روزمره کمک کنند. برنامه حمایتی باید بر اساس ارزیابی تخصصی و نقاط قوت و چالش‌های هر کودک تنظیم شود. بهتر است که والدین زمان طلایی برای درمان اوتیسم را از دست ندهند.
روش های درمانی مناسب برای اوتیسم خفیف شامل موارد زیر می شود :
بازی درمانی :
این نوع درمان از فعالیت هایی بر پایه ی بازی استفاده می کند تا مهارت های عاطفی و ارتباطی کودک را بسازد ، چرا که از اساسی ترین چالش هایی که کودکان مبتلا به هر طیف اوتیسم با آن مواجه هستند، عدم برقراری ارتباط با دیگران است.
گفتار درمانی:
در موارد اوتیسم خفیف تر و سطح یک، گفتاردرمانی می تواند به مهارت های گفتگو محور و زبان بدن کمک کند .
رفتار درمانی :
این نوع از درمان، رفتارهای مناسب را به کودک اوتیسم آموزش می دهد و با استفاده از سیستم پاداش و تنبیه این آموزش ها را ارائه می کنند.
کار درمانی :
کاردرمانی بر اساس نیاز کودک می‌تواند به تقویت استقلال در فعالیت‌های روزمره، مشارکت در بازی و فعالیت‌های مدرسه و مدیریت برخی چالش‌های حسی یا حرکتی کمک کند.
دارو درمانی:
یکسری دارو های خاص برای درمان یا بهبود علائم اوتیسم خفیف وجود دارد، مثل داروهای ضد افسردگی و اختلالات رفتاری.
برای کسب اطلاعات بیشتر می توانید مقاله داروی درمان اختلال یادگیری را بخوانید.
همچنین بخوانید : بازی درمانی در کودکان
تفاوت اوتیسم خفیف با اوتیسم شدید در چیست ؟
تفاوت افراد دارای اوتیسم بیشتر به نوع چالش‌ها و میزان حمایت مورد نیاز آن‌ها مربوط می‌شود. افرادی که در سطح یک قرار می‌گیرند، ممکن است در شروع مکالمه، درک موقعیت‌های اجتماعی یا سازگاری با تغییرات به حمایت نیاز داشته باشند. در سطوح دیگر، فرد ممکن است برای ارتباط، انجام فعالیت‌های روزمره یا مدیریت رفتارهای تکراری به حمایت بیشتری نیاز داشته باشد. بااین‌حال، سطح تشخیصی به‌تنهایی تمام توانایی‌ها و نیازهای فرد را مشخص نمی‌کند.
نکاتی درباره ی زندگی با اوتیسم خفیف
همانطور که گفتیم اوتیسم خفیف علائم قوی ندارد و احتمالا کمتر به پشتیبانی و حمایت اطرافیان نیاز دارد ، به هر حال برای اینکه کودک زندگی مناسبی داشته باشد باید سنجیده با آن رفتار شود .
برای کمک به کودکی که مبتلا به اوتیسم خفیف است می توان از راهکار هایی مثل جلسات مشاوره،گروه های حمایتی ، مربی و یا روش های دیگر استفاده کرد. پزشکان معمولا روش هایی را پیشنهاد می دهند که هم بتوان علائم اختلال را کاهش داد و هم زندگی کودک را تسهیل کند.
کودک مبتلا به اوتیسم سطح یک بیشتر روی مسائل ارتباطی دچار مشکل می شود ، بهتر است قبل ازینکه به روش های درمانی فکر کنید به یک کار درمان مناسب مراجعه کنید تا از این لحاظ آمادگی لازم را کسب کنید.
سخن نهایی
سعی کردیم دراین مقاله اطلاعات مفیدی درباره ی اوتیسم خفیف و اینکه چطور می توان به بهبود وضعیت افراد مبتلا به آن کمک کرد ارائه دهیم.احتمالا اگر به وجود اوتیسم خفیف در کودکتان مشکوک هستید باید به پزشکان ،کاردرمان ها و روان شناس مراجعه کنید.
