آشنایی با انواع اوتیسم

اوتیسم یک بیماری مربوط به رشد مغزی است که بر نوع نگرش و روابط بین افراد و تعاملات اجتماعی با دیگران تاثیر می گذارد که این افراد از جهات مختلفی به شکل و درجاتی متفاوت می باشند که این علت برای بیمار را واژه طیف نامیده اند. افراد مبتلا به اوتیسم در ارتباطات کلامی و غیر کلامی ، تعاملات اجتماعی و فعالیت های مربوط به بازی مشکل دارند.

انواع طیف اوتیسم با ویژگی های متنوع از خفیف ترین تا شدیدترین علائم دسته بندی می شوند و شناخت دقیق این انواع اوتیسم به والدین و مراقبان کمک می کند تا حمایت موثرتری ارائه دهند.

علائم اوتیسم در دوران نوزادی در بیشتر مواقع در همان سال اول زندگی کودک دیده می شود اما در برخی از بیماران بروز علائم در سن 18 ماهگی تا 24 ماهگی شروع می شود.

نشانه های این بیماری معمولا از قبل از 3 سالگی شروع می شود و تا پایان عمر باقی می ماند اما ممکن است برخی از این نشانه ها به مرور درمان شود همچنین باید بدانید که هیچ یک از انواع اوتیسم در بزرگسالی ایجاد نمی شود این اختلال در کودکی بروز می کند و به دلیل عدم تشخیص صحیح پنهان می ماند.

آشنایی با انواع اوتیسم

در گذشته، اوتیسم بر اساس ویژگی‌های متفاوت آن با اصطلاحاتی مانند سندروم آسپرگر، اوتیسم کلاسیک و اختلال فراگیر رشد طبقه‌بندی‌نشده شناخته می‌شد. اختلال فروپاشی دوران کودکی نیز به شرایطی گفته می‌شد که در آن کودک پس از یک دوره رشد نسبتاً طبیعی، برخی از مهارت‌های قبلی خود را از دست می‌داد. با تغییر معیارهای تشخیصی، این دسته‌بندی‌های قدیمی تا حد زیادی جای خود را به مفهوم جامع‌تر «اختلال طیف اوتیسم» داده‌اند.

امروزه، تفاوت‌های افراد دارای اوتیسم بیشتر بر اساس ویژگی‌های ارتباطی و رفتاری، توانایی‌های فردی و میزان حمایت مورد نیاز آن‌ها بررسی می‌شود. این نگاه به متخصصان کمک می‌کند تا به‌جای تکیه بر برچسب‌های تشخیصی قدیمی، نیازهای هر کودک را دقیق‌تر ارزیابی کنند و حمایت‌های متناسب با شرایط او را در نظر بگیرند.

همچنین بخوانید: گفتار درمانی کودکان چیست ؟

شدت علائم در اوتیسم به چند دسته تقسیم می شود؟

در طبقه‌بندی تشخیصی، اوتیسم بر اساس میزان حمایت مورد نیاز در دو حوزه ارتباط اجتماعی و رفتارهای محدود یا تکراری، در سه سطح توصیف می‌شود. این سطح‌ها به معنای تقسیم ساده اوتیسم به خفیف، متوسط و شدید نیستند و ممکن است نیازهای فرد در موقعیت‌های مختلف متفاوت باشد.

سطح یک، نیازمند حمایت

افراد در این سطح ممکن است در شروع و ادامه تعاملات اجتماعی، درک موقعیت‌های اجتماعی یا سازگاری با تغییرات با دشواری روبه‌رو شوند و برای مدیریت این چالش‌ها به حمایت نیاز داشته باشند.

سطح دو، نیازمند حمایت قابل توجه

در این سطح، چالش‌های ارتباطی و رفتارهای محدود یا تکراری معمولاً آشکارتر هستند و فرد برای مشارکت در موقعیت‌های روزمره به حمایت بیشتری نیاز دارد.

سطح سه، نیازمند حمایت بسیار قابل توجه

افراد در این سطح ممکن است در ارتباط اجتماعی و سازگاری با تغییرات با چالش‌های قابل توجهی روبه‌رو باشند و برای انجام فعالیت‌های روزمره به حمایت گسترده‌تری نیاز داشته باشند.

سطح تشخیصی به‌تنهایی تمام توانایی‌ها، نقاط قوت و نیازهای فرد را مشخص نمی‌کند. بنابراین، ارزیابی باید متناسب با شرایط هر کودک انجام شود.

دلایل ابتلا به اوتیسم

علت دقیق اوتیسم هنوز به‌طور کامل مشخص نشده است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند عوامل ژنتیکی و برخی عوامل مرتبط با دوران بارداری و تولد ممکن است در احتمال بروز این اختلال نقش داشته باشند. بااین‌حال، اوتیسم معمولاً نتیجه یک علت واحد نیست و نمی‌توان صرفاً بر اساس وجود یک عامل خطر، ابتلای کودک را پیش‌بینی کرد. همچنین، اوتیسم در پسران بیشتر از دختران تشخیص داده می‌شود، اما ممکن است نشانه‌های آن در برخی دختران کمتر شناسایی شود.

روش تشخیص اوتیسم چیست ؟

تشخیص اوتیسم بر اساس بررسی سابقه رشد، رفتارها و مهارت‌های ارتباطی کودک انجام می‌شود. غربالگری رشد و اوتیسم در سنین توصیه‌شده، از جمله در ویزیت‌های ۱۸ و ۲۴ ماهگی، می‌تواند به شناسایی کودکانی که به ارزیابی دقیق‌تر نیاز دارند کمک کند.

تشخیص این بیماری از طریق آزمایش هایی مانند آزمایش خون، MRI و... امکان پذیر نیست.

افراد مشکوک به اوتیسم توسط روانپزشک بررسی می شود و در صورت نیاز تست های روانی بر روی کودک و والدین انجام می شود.

تشخیص به موقع درباره این اختلال بسیار اهمیت دارد هر چه سریعتر انجام شود نتیجه بهتری بدست خواهد آمد. متخصص با بررسی نشانه‌ها، اطلاعات والدین و ارزیابی رشد کودک مشخص می‌کند که آیا معیارهای تشخیصی این اختلال وجود دارند یا خیر. در صورت نیاز، ارزیابی‌های تکمیلی نیز انجام می‌شوند.

همچنین بخوانید : کاردرمانی جسمی در کودکان چیست ؟

علائم مربوط به رفتارهای ارتباطی و تعامل اجتماعی انواع اوتیسم

بروز علائم در رفتارهای ارتباطی و تعامل اجتماعی در افراد مبتلا به اوتیسم به این شرح می باشد :

برقرای تماس چشمی کم

تمایل نداشتن به نگاه کردن و گوش دادن به دیگران

لذت نبردن از بازی با اشیاء

پاسخ ندادن یا دیر جواب دادن در هنگام صدا زدن نامش

مشکل داشتن در ارتباط کلامی پیوسته

استفاده از حالات و حرکات و ژست هایی که به آنها گفته می شود مطابقت ندارد

داشتن لحنی غیرمعمول

مشکل در در دیدگاه اطرافیان و درک نداشتن از کارهای دیگران.

خدمات توانبخشی برای کودکان دارای اوتیسم

پس از ارزیابی تخصصی، می‌توان بر اساس نیازهای هر کودک، برنامه‌ای برای تقویت مهارت‌های ارتباطی، شناختی و عملکرد روزمره او در نظر گرفت. در این مسیر، گفتار درمانی در کودکان برای کمک به رشد زبان، درک پیام‌های کلامی و بهبود تعامل با دیگران کاربرد دارد. از سوی دیگر، کاردرمانی ذهنی کودکان می‌تواند با تمرکز بر مهارت‌هایی مانند توجه، حافظه، برنامه‌ریزی و حل مسئله، به کودک در یادگیری و انجام فعالیت‌های روزمره کمک کند.

سخن پایانی

با خواندن این مقاله با انواع اوتیسم آشنا می شویم. افراد مبتلا به انواع اوتیسم می تواند زندگی شاد و کاملی داشته باشند اما باید به تشخیص سریع و زودهنگام این اختلال پرداخت تا زودتر مراحل درمان این اختلال را طی شود.در اوتیسم کلینیک می توانید با انواع و روش های درمان و علائم طیف مختلف اوتیسم آشنا شوید.